در اقتصاد تورمی، انتخاب محل سرمایه گذاری به یکی از مهم ترین دغدغههای صاحبان نقدینگی تبدیل شده است. افزایش قیمت دارایی هایی مانند طلا، ارز، خودرو و مسکن در سال های گذشته، این تصور را ایجاد کرده که حفظ ارزش پول الزاماً از مسیر خرید دارایی های فیزیکی امکان پذیر است؛ اما واقعیت این است که رشد قیمت به تنهایی نمی تواند معیار مناسبی برای انتخاب یک بازار باشد. میزان نقد شوندگی، فاصله قیمت با ارزش ذاتی و توانایی ایجاد بازدهی مستمر، عواملی هستند که باید در کنار یکدیگر بررسی شوند.
در چنین شرایطی، بازار سرمایه میتواند بار دیگر به یکی از مقاصد مهم نقدینگی تبدیل شود.
بازار سهام، با وجود تعدیل نسبی قیمتها و کاهش تعداد شرکت های زیر ارزش ذاتی، همچنان ظرفیت رشد بیشتری در مقایسه با بسیاری از بازارهای دیگر دارد.
در شرایط کنونی، بازارهایی مانند مسکن و خودرو با دو مسئله مهم مواجه اند؛ نخست، نقدشوند گی محدود و دوم، فاصله قیمت برخی داراییه ا با ارزش واقعی آنها، به ویژه هنگامی که کیفیت کالا یا دارایی نیز در نظر گرفته شود. در مقابل، بورس علاوه بر امکان نقد شوندگی بیشتر، این فرصت را فراهم میکند که سرمایه گذار در فعالیت اقتصادی شرکتها مشارکت داشته باشد و از رشد درآمد و سودآوری آنها منتفع شود.
یکی از ظرفیت های بازار سهام در اقتصاد تورمی، امکان انعکاس افزایش قیمتها در درآمد فروش و سود عملیاتی شرکت هاست. البته این اتفاق برای همه بنگاهها به یک شکل رخ نمیدهد و میزان بهره مندی شرکت ها از شرایط تورمی به عواملی مانند ساختار هزینه، توان تولید، وضعیت تقاضا و امکان فروش محصولات بستگی دارد.
با این حال، شرکتهایی که از توان عملیاتی و ظرفیت فروش مناسب برخوردارند، میتوانند بخشی از آثار تورم را در صورت های مالی خود منعکس کنند. همین ویژگی، بورس را از بازارهایی که عمدتاً بر افزایش قیمت دارایی تکیه دارند، متمایز میکند.
البته نمیتوان وضعیت کنونی بازار سرمایه را با دوره ای مقایسه کرد که بخش بزرگی از شرکتها با فاصله قابل توجهی از ارزش ذاتی معامله می شدند. متوسط P/E که حدود پنج یا شش ماه قبل نزدیک به ۶ بود، اکنون به بیش از ۹ رسیده است. در آن مقطع بیش از ۵۰ درصد شرکتها زیر ارزش ذاتی قرار داشتند، اما در شرایط فعلی این سهم به حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد کاهش یافته است.
این تغییر نشان میدهد بخشی از ظرفیت ارزندگی بازار در ماههای گذشته بالفعل شده و بورس به تعادل نسبی نزدیکتر شده است. بنابراین، رشد آینده بازار را نمیتوان صرفاً به افزایش عمومی قیمت سهام وابسته دانست؛ بلکه شناسایی شرکت هایی که همچنان از ظرفیت بنیادی و سودآوری برخوردارند، اهمیت بیشتری پیدا کرده است.