یکی از تفاوتهای مهم بورس با بسیاری از بازارهای دارایی، امکان تبدیل سرمایه به سهام شرکت هایی است که فعالیت اقتصادی مستمر دارند و از محل تولید، فروش کالا و ارائه خدمات درآمد کسب میکنند. به بیان دیگر، ارزش سهام تنها به انتظارات تورمی یا نوسانات روانی وابسته نیست و عملکرد عملیاتی شرکتها نیز در شکلگیری ارزش آن نقش دارد. بورس در مقایسه با بازارهای موازی همچنان از ظرفیت رشد برخوردار است. بازارهایی مانند مسکن و خودرو در برخی موارد با قیمتهایی بالاتر از ارزش واقعی معامله میشوند و علاوه بر این، نقد شوندگی آنها نیز با محدودیتهایی همراه است. بنابراین، افزایش قیمت در این بازارها لزوماً به معنای برخورداری از فرصت سرمایه گذاری مناسب نیست. تورم اگرچه فشار قابل توجهی بر معیشت خانوارها وارد میکند، اما آثار آن در همه بخشهای اقتصاد یکسان نیست. در شرکتهایی که توانایی حفظ سطح تولید و فروش خود را دارند، افزایش قیمتها ممکن است در رشد درآمدهای عملیاتی و سودآوری منعکس شود. همین مسئله میتواند در بلند مدت بر ارزش سهام اثر بگذارد. البته بهره مندی شرکتها از شرایط تورمی یکسان نیست و افزایش هزینه مواد اولیه، محدودیت های تولید، دشواری تأمین مالی و افت تقاضا می تواند بخشی از آثار مثبت افزایش قیمت فروش را خنثی کند. از این رو، انتخاب سهام همچنان نیازمند بررسی وضعیت بنیادی شرکت ها و چشمانداز فعالیت آنهاست.یکی از نکاتی که در ارزیابی وضعیت فعلی بورس اهمیت دارد، تغییر نسبت قیمت به سود شرکتها و کاهش تعداد نمادهایی است که با فاصله قابل توجهی از ارزش ذاتی خود معامله میشوند. شرایط بازار در ادامه تغییر کرده و اکنون سهم شرکتهای دارای چنین وضعیتی به حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد رسیده است. نمیتوان انتظار داشت همه سهمها صرفاً به دلیل رشد کلی شاخص، افزایش قیمت یکسانی را تجربه کنند. در چنین شرایطی، تفاوت میان شرکتهای سودآور و بنگاههایی که از پشتوانه عملیاتی کافی برخوردار نیستند، اهمیت بیشتری پیدا میکند. یکی از خطاهای رایج در مواجهه با بازار سرمایه، سنجش عملکرد بورس بر اساس بازدهی های کوتاه مدت است. بازار سهام ممکن است در مقاطعی با نوسانات شدید همراه شود و حتی در دورههایی از طلا، ارز یا سایر داراییها عقب بماند؛ اما ارزیابی ظرفیت آن نیازمند بررسی افقهای زمانی طولانی تر است.