روز دوشنبه، ۲۷ مهرماه ۱۴۰۵، عقربه‌های ساعت ۱۰:۲۰ صبح را نشان می‌دادند که مصطفی افضلی‌نژاد، از پرسنل خدوم و وظیفه‌شناس مدیریت ارشد خط ۳ مترو، در حین انجام وظیفه و رصد اوضاع در سکوی جنوبی ایستگاه میرزای شیرازی به سمت آزادگان، با پوشه‌ای جامانده روی سکو مواجه شد.
حسی در درون این پرسنل متعهد زمزمه می‌کرد که این پوشه، تنها یک وسیله ساده نیست؛ شاید سرنوشت و آرامش یک انسان به آن گره خورده باشد. افضلی‌نژاد بلافاصله با هوشیاری تمام، موضوع را با آقای کرمی، از نیروهای غیور یگان حفاظت ایستگاه مطرح کرده و بسته را با تشریفات امانت‌داری تحویل وی داد.
تنها ۴۵ دقیقه از این ماجرا گذشته بود که دلهره و اضطراب، سیمای مسافری را که مشخص بود راه گم کرده و به شدت سراسیمه است، فرا گرفت. مسافر که از کشورهای عربی به ایران سفر کرده بود، با چهره‌ای رنگ‌پریده سراسیمه به ایستگاه مراجعه کرد و پیگیر پوشه گم‌شده‌اش شد؛ پوشه‌ای که حکم تمام زندگی یا سرمایه سفرش را داشت.
زمانی که در حضور نیروهای یگان حفاظت، پوشه باز شد تا صحت ادعای مسافر بررسی شود، مقادیر قابل‌توجهی ارز و اسناد مالی شامل ۱۰۰۰ دلار آمریکا، ۶۰ عدد تراول چک ۲۰۰ هزار تومانی، ۱۶ عدد تراول چک یک میلیون تومانی و ۲ عدد تراول چک ۵۰۰ هزار تومانی رویت گردید. که ارزش تقریبی آن در حدود ۳ میلیارد ریال بوده است سرمایه‌ای هنگفت که می‌توانست وسوسه‌برانگیز باشد، اما در دستان پاک و ایمان پولادین یک کارمند متروی تهران، امانتی مقدس به شمار می‌رفت.
لبخند رضایت و اشک شوق گردشگر عرب هنگام تحویل گرفتن تمام و کمال اموالش پس از تنظیم صورت‌جلسه رسمی، زیباترین تصویر از صداقت ایرانی را به نمایش گذاشت؛ تصویری که نشان داد در خطوط متروی تهران، امنیت، کرامت انسانی و امانت‌داری فراتر از هر ارزش مادی درخشش دارد.
مدیریت و خانواده بزرگ شرکت بهره‌برداری متروی تهران و حومه، به داشتن چنین همکاران متعهد و پاک‌دستی همچون جناب آقای مصطفی افضلی‌نژاد و همکاران محترم یگان حفاظت افتخار می‌کند؛ انسان‌های شریفی که سفیران واقعی اخلاق، جوانمردی و عزت در خطوط پرتردد پایتخت هستند.