کارشناس بازار نفت و انرژی گفت: تداوم محدودیت در تنگه هرمز، کاهش ظرفیت جبرانی ذخایر راهبردی و افزایش نگرانی ها درباره تحولات منطقه ای می‌تواند زمینه افزایش قیمت‌ها را فراهم کند.
محمد علی صادقی کارشناس و تحلیلگر بازار نفت و انرژی درگفت و گو با « اخبار صنعت» در پاسخ به این پرسش که افزایش قیمت نفت چه تأثیری بر محاسبات آمریکا درباره ادامه تنش‌های نظامی در منطقه خواهد داشت، گفت: افزایش قیمت نفت می‌تواند هزینه های اقتصادی و سیاسی تنش‌های نظامی را برای آمریکا افزایش دهد. بالا رفتن بهای انرژی بر هزینه حمل و نقل، تولید و زندگی خانوارها تأثیر می گذارد و می تواند فشار بیشتری بر دولت آمریکا وارد کند.
وی در این باره خاطر نشان کرد و گفت: در چنین شرایطی، تصمیم گیران آمریکایی ناچارند پیامدهای اقتصادی یک درگیری احتمالی را نیز در محاسبات خود لحاظ کنند. افزایش هزینه انرژی می‌تواند یکی از عواملی باشد که ادامه تنش را برای واشنگتن پرهزینه تر می‌کند.
صادقی معتقد است: با این حال، نمی توان افزایش قیمت نفت را به تنهایی عاملی تعیین کننده برای جلوگیری از اقدام نظامی دانست. تصمیمات امنیتی و نظامی تحت تأثیر مجموعه ای از عوامل سیاسی، راهبردی و نظامی قرار دارند.
وی در پاسخ به این پرسش بسیار مهم که در روزهای اخیر، گمانه زنی‌هایی درباره احتمال حمله مجدد آمریکا یا اسرائیل مطرح شده است. این تحولات چه تأثیری بر بازار نفت به جا می گذارد، گفت: بازار نفت به اخبار و انتظارات مربوط به تحولات ژئوپلیتیکی حساس است. هرگاه احتمال گسترش درگیری در منطقه ای مطرح شود که بخش مهمی از صادرات نفت جهان از آن عبور می کند، معامله گران ریسک بیشتری را در قیمت‌ها لحاظ می کنند.
وی در این باره افزود: با این حال، باید میان افزایش قیمت ناشی از نگرانی های بازار و کاهش واقعی عرضه تفاوت قائل شد. گاهی صرف افزایش احتمال درگیری می تواند قیمت ها را بالا ببرد؛ اما در صورت تداوم بحران و اختلال واقعی در صادرات، فشار بر بازار ممکن است شدت بیشتری پیدا کند.
کارشناس و تحلیلگر اقتصاد انرژی تاکید کرد: در این میان، بررسی تحولات میدانی و وضعیت واقعی عرضه اهمیت زیادی دارد. نمی توان هر افزایش قیمت را نشانه قطعی وقوع جنگ دانست یا صرفاً بر اساس تغییرات بازار درباره تصمیمات نظامی نتیجه‌گیری کرد.
صادقی در پاسخ به این پرسش که آیا نفت ونزوئلا می‌تواند کمبود عرضه ناشی از محدودیت‌های تنگه هرمز را جبران کند نیز گفت: افزایش تولید یا صادرات نفت ونزوئلا می تواند در شرایط مشخصی به عرضه جهانی کمک کند، اما میزان اثرگذاری آن به حجم صادرات، ظرفیت تولید، کیفیت نفت و امکان انتقال محموله ها بستگی دارد با این حال شواهد قیمت های کنونی در بازار نفت که به بیش از ۱۱۵ دلار در هر بشکه رسیده گویای اهمیت تنگه هرمز و فشار بسیار بالا به منابع نفتی جهان است.
وی در این باره خاطر نشان کرد: وقتی حجم نفتی که به دلیل اختلال در تنگه هرمز از بازار خارج می شود، بسیار بیشتر از افزایش عرضه ونزوئلا است، طبیعتاً نفت این کشور به تنهایی نمی تواند کمبود ایجاد شده را جبران کند.
صادقی معتقد است: در بازار انرژی، آنچه اهمیت دارد مقایسه حجم واقعی عرضه ازدست رفته با ظرفیت تولید و صادرات جایگزین است. از این رو، نمی توان صرفاً با اعلام برنامه افزایش صادرات یک کشور، انتظار داشت نگرانی های بازار برطرف شود. همچنین ارزیابی این موضوع نیازمند آمار دقیق و به روز درباره حجم صادرات ونزوئلا و میزان اختلال در جریان انتقال نفت از خلیج فارس است.
وی ارزیابی خود را درباره آینده بازار جهانی نفت بیان داشت و گفت: بازار نفت با شرایطی مواجه است که در آن عوامل ژئوپلیتیکی، وضعیت عرضه و تقاضا و ظرفیت کشورهای مصرف کننده برای مدیریت شوک های انرژی، نقش مهمی ایفا می کنند. تداوم محدودیت در تنگه هرمز، کاهش ظرفیت جبرانی ذخایر راهبردی و افزایش نگرانی ها درباره تحولات منطقه ای می‌تواند زمینه افزایش قیمت‌ها را فراهم کند.
کارشناس بازار نفت وگاز تاکید کرد: در مقابل، کاهش تنش‌ها، بازگشت جریان عادی صادرات و افزایش عرضه از سوی سایر تولید کنندگان ممکن است فشار بر قیمت‌ها را کاهش دهد.
وی در ادامه توضیح داد و گفت: در چنین شرایطی، نمی توان آینده بازار را صرفاً بر اساس اظهارات سیاسی یا وعده افزایش صادرات یک کشور پیش‌بینی کرد. آنچه در نهایت مسیر قیمت نفت را تعیین می کند، ترکیبی از تحولات واقعی عرضه و تقاضا، وضعیت حمل و نقل انرژی و میزان تداوم ریسک‌های ژئوپلیتیکی است.