بازی در لالیگا برای هر مهاجمی، حکمِ حضور در یک شطرنجِ بزرگ و پیچیده را دارد؛ لیگی متکی بر مدافعانِ باهوش و فضاهای بستهای که کوچکترین غفلت مهاجمان را با تنبیه همراه میکنند. در این میان، حضور *ابوالفضل واحدی در اسپانیا فراتر از یک حضور معمولی بوده است. او به عنوان مهاجمی که هوش حرکتیاش با شتابگیریهای ناگهانیاش گره خورده، سبک بازیاش را به شکلی موزون ساخته که حالا کارشناسان فوتبال، رگههایی از سبک سه ستاره بزرگ فوتبال جهان یعنی مارکوس رشفورد، فدریکو کیهزا و لاوتارو مارتینز را در بازی او میبینند.
اما این ترکیبِ غریب و جذاب، چگونه در بازی واحدی به ثمر نشسته است؟
۱. کابوسِ تلههای آفساید؛ رگههایی از رشفورد
تیمهای لالیگایی استادِ تلهگذاری برای آفساید هستند. برای شکستنِ این دیوارهای دفاعی، شتاب اولیه و زمانبندی همهچیز است. درست همانجایی که مارکوس رشفورد با آن استارتهای انفجاریاش منچستر را به وجد میآورد، واحدی هم دقیقاً روی خطِ مرزیِ مدافعان حرکت میکند. او به خوبی میداند که کِی استارت بزند و کِی مکث کند. همین توانایی باعث شده که مدافعان لالیگا دیگر نتوانند با خیال راحت خط دفاعیشان را بالا بیاورند؛ چون واحدی مثل یک سایه، منتظر کوچکترین غفلت است تا فضای پشت سر آنها را تسخیر کند.
۲. موتورِ ضدحمله؛ همانقدر مستقیم و زهردار مثل کیهزا
لالیگا لیگِ پرسهای خفهکننده است. وقتی تیم تحت فشار است، خروجِ سریع از دفاع به حمله حکمِ تنفس را دارد. در این لحظات، بازی واحدی یادآور فدریکو کیهزا است؛ همان تمایل به حضور در نیمفضاها (Half-spaces) و آن میلِ سیریناپذیر به حمل توپ مستقیم. او وقتی صاحب توپ میشود، قصدش صرفاً حفظِ آن نیست؛ او با دریبلهای طولی و مستقیم، دقیقاً به قلبِ دفاعِ حریف میزند. این شیوه بازی نهتنها تیمش را از زیر فشار پرس خارج میکند، بلکه ساختار دفاعی حریف را پیش از آنکه فرصتِ بازگشت داشته باشند، از هم میپاشد.
۳. در محاصرهی تنومندان؛ هنرِ بقا در باکس (به سبک لاوتارو)
محوطه جریمه در اسپانیا، جای مهاجمان ظریف نیست؛ جای جنگجوهاست. برای موفقیت در اینجا، باید بلد باشی در فضاهای فوقفشرده، راهی برای نفس کشیدن پیدا کنی. اینجاست که واحدی «کدهای» لاوتارو مارتینز را اجرا میکند. قدرت بدنی او در حفظ توپ با پشت به دروازه و آن چرخشهای ناگهانی که مدافع را در کسری از ثانیه جا میگذارد، امضای کار او در باکس است. او یاد گرفته است که چگونه بین خود و مدافع، دیوار بسازد و با یک ضربه سریع، کار را تمام کند.
و در نهایت؛ خونسردی در لحظات سرنوشتساز*
تفاوت مهاجم معمولی و مهاجم سطح اول، در ضربات آخر است. واحدی در لحظات تکبهتک، آن آرامشِ ذهنی (Composure) را دارد که فقط در بازیکنان باتجربه میبینیم. او تحت فشارِ سنگینِ مدافعان، اسیرِ هیجان نمیشود و زاویه مخالف را با دقتی جراحیگونه هدف قرار میدهد.
شاید ترکیب این سه سبک، کلیدِ رمزگشاییِ موفقیتِ واحدی در لالیگا باشد. او حالا نه یک بازیکن در حال آزمون و خطا، بلکه مهرهای است که استانداردهای فوتبال اروپا را در خونش دارد. اگر این روندِ بلوغِ ذهنی و بدنی ادامه یابد، باید منتظر باشیم که نام او را در لیستهای بزرگتری در ترانسفرمارکت ببینیم.