دعوت از ترامپ در میانه تشییع رهبر شهید، موجب تعجب برخی محافل سیاسی شد. ترکیه با فاصلهگیری از سیاستهای پوششی، عملاً سیاستی آشکار در پیش گرفت و با طرف نیرومندتر جنگ روی سکو رفت. از آغاز حملات هماهنگ آمریکا و اسرائیل به ایران در اسفند ۱۴۰۴، ترکیه مسیری را در پیش گرفت که تحلیلگران آن را «ابهام راهبردیِ فعال» نامیدهاند. آنکارا در اقدامی دوگانه، از یک سو حملات را «نقض آشکار حقوق بینالملل» خواند و حریم هوایی خود را بر روی نیروهای آمریکایی بست و از سوی دیگر، حملات تلافیجویانه ایران به کشورهای حاشیه خلیج فارس را محکوم کرد. این موضعگیری که «بیطرفی پویا» نام گرفته، پیامی روشن داشت: ترکیه مخالف جنگ است، اما متحد هیچیک از طرفین نخواهد بود. دیپلماسی میانجیگرانه مشهودترین دستاورد راهبردی ترکیه، جایگاه مرکزی در دیپلماسی منطقهای است. تشکیل گروه چهارجانبه ترکیه، عربستان، مصر و پاکستان در اسلامآباد، به ابتکاری با محوریت آنکارا تبدیل شد. رویترز گزارش داد که ترکیه پیامهای محرمانهای بین واشنگتن و تهران منتقل کرده است. ارزش این میانجیگری نه در توافقی جامع، بلکه در «حق دسترسی» به گفتوگوهای تعیینکننده نظم پساجنگ است. استیمسون تحلیل میکند که ترکیه همزمان «موضعگیری ضدجنگ» را نمایش میدهد و «همکاری با ناتو و کانالهای کاری با ایران» را حفظ میکند. عملگرایی اقتصادی با اسرائیل بارزترین نمود رویکرد عملگرایانه ترکیه، تداوم مناسبات اقتصادی با اسرائیل علیرغم تقابل سیاسی است. اردوغان که بارها اسرائیل را به «نسلکشی» متهم کرده و در نوامبر ۲۰۲۴ اعلام کرد «روابط را قطع کرده است»، در عمل هرگز تمامی کانالهای اقتصادی را نبست. بر اساس دادههای سازمان ملل، ترکیه در سال ۲۰۲۴ پنجمین تأمینکننده بزرگ کالا برای اسرائیل با صادراتی به ارزش ۲٫۸۶ میلیارد دلار بود. این دوگانگی ریشه در نگاه اردوغان دارد: «در سیاست خارجی، دوست و دشمن ابدی وجود ندارد». این اصل به آنکارا اجازه میدهد هم لفاظیِ ضداسرائیلی برای مشروعیّت داخلی بهره گیرد و هم مناسبات اقتصادی را بهعنوان اهرم فشار حفظ کند. خلأ قدرت: ایرانِ آرمانگرا جای خود را به ترکیهٔ عملگرا میدهد جنگ رمضان ژرفترین تحول ساختاری را رقم زد. چهار دهه، ایران لنگرگاه محور «مقاومت» بود. اسرائیل از ۲۰۲۳ این شبکه را تضعیف کرد.