قدرت اله جلیل پیران
حقوقدان
پایِ نحسِ جنگ همراه با سایه ی شومِ فقر به هر سرزمینی که باز شود،آنچه که در اولین مراتب فدا و فنا می شود،مجموعه ی اصول فرهنگیِ آنجاست که در میانِ چکاچاکِ ضربه ها به مَسلخِ نسیان می روند و در پیشگاهِ فقر به ثمن بخس قربانی می گردند و تا مدتها دیگر ذوقی نمی روید و عشقی نمی جوشد و نُطقی گل نمی کند و دستی به قلم نمی رود و زبانی به شعر نمی آید و ترنمی بر کلمات نمی نشیند تا ردیف هایی همگون و قافیه هایی موزون برای خلقِ اثری که حاملِ فهمی و حاویِ پیامی و هادیِ راهی باشد،یار شوند و آنجاست که در اغلبِ بلادی که خونابه ی جنگ و تلخابه ی فقر را می چشند،تا مدتها دلی را تپشی برای آبیاریِ باغچه ی فرهنگ نیست و عشقی برای جان دادن به کلمات پا نمی گیرد و بی گمان از آمیزشِ جنگ و فقر،مولودی جز تیرگیِ فرهنگی،تلخیِ تاریخی و گنگیِ ادبی زاده نخواهدشد.
من در مقامِ سیاه نمایی نبوده و بر بالِ خوش خیالی نیز نمی تازم چون در کفِ جامعه جاری بوده و روزانه با چشمانم داستانِ حقیقیِ زندگی انسانِ امروزی را می خوانم که در آن ذوق های شوق آور برای ادبیات دوستی،کمرنگ و بازارِهنرهای فاخری چون خط و خطاطی،تذهیب و نقاشی ،شعر و شاعری،نقل و نقالی و...کم رونق و مطاع آنها دیگر چندان خریداری نداردچون، مرد و زن،پیر و جوان از سپیده ی صبح تا سیاهیِ شب در حالِ دویدن برایِ لقمه ای نان هستند به نحوی که دیگر نایی برای اندیشه به فرهنگ، ادبیات و تاریخ نمی ماند.بی شک این وضعیت زنگِ خطری جدی برایِ ماست که کمترینِ ره آوردِ تلخِ آن، بیگانگیِ جامعه از آثار و مفاخر و اصول و بنیان های ادبی و تاریخی خویش بوده و آن را به سمتِ خود باختگی، وادادگی و اضمحلالِ در چارچوب ها،اسلوب ها،خط ها و مرزها خواهد کشاند.
در این روزگاری که فرهنگ و ادبیات و هنر،مهجور و گوشه نشین هستند و از بدِ روزگار، جز اولین قربانیانِ آرام و بی صدای جنگ و فقر و تورم و بیکاری نیز می باشند و کمترین تاجری حاضر به سرمایه گذاری بر روی محصولاتِ آنها نیست،نظاره گریِ آیین بازگشاییِ دو مرکزِ فرهنگی و هنریِ فاخر که یکی به پاسِ شاهنامه دوستیِ بختیاری ها به عنوان اولین خانه ی شاهنامه ی کشور در کنارِ چشمه ی زلالِ زیبایِ بَرم در شهر لردگان و دیگری به نام و احترامِ به سردارِ شعر و ادب بختیاری،داراب افسر بختیاری در زادگاهِ وی در حاشیه ی تالاب بی نظیرِ چغاخور در بخش بلداجی دائر شدند،جایِ بسی شوق و شعف و شادی دارد.
من با چشم خویش،رقصِ شوق در چشم ها و اشکِ لبخند بر گونه ها و تبسمِ شادی بر دلهایِ جمع زیادی از مردمِ کشورم را در زمانِ روشن شدنِ چراغِ خانه ی فرهنگیِ داراب افسری بختیاری دیدم که با وجودِ تلخیِ آثارِ فقر عمومی و تحملِ رنج های ناشی از جنگ و تورم آمدند تا با فرهنگ دوستیِ خویش و کُرنِش در برابرِ اسطوره های خود، سیلی سختی به صورت کریهِ جنگ و جنگ طلبان بزنند و بگویند که هنوز جان در کالبدِ فرهنگ و ادبیات و هنرِ ایران زمین در جریان است و به جهانِ پیرامون بگویند که ریشه ها، اساس ها، پی ها، ستون ها و بذرهای فرهنگیِ ایرانِ جان به عمقِ تاریخِ بشر،ریشه در خاکِ هستی دارند و دیگر ملل و اقوام و بلاد بدانند که ما در زیر سایه ی جنگ نیز فرهنگ و مفاخر خود را فراموش نمی کنیم و گرچه صورتِ خود را با سیلی سرخ می داریم ولی، وجودِ خویش را بریده از فرهنگ و تمدنِ خویش نمی نماییم چون اگر روزی جنگ و فقر و ...موفق شوند ما را از فرهنگ و ادبیات خویش جدا کنند آن روز،روزِ شکستِ واقعی ما خواهد بود.