واحد آبگیر بهعنوان شریان حیاتی مجتمع، وظیفه تأمین آب خنککننده فازهای عملیاتی و آب خوراک واحد تصفیه را بر عهده دارد. با توجه به شرایط بیولوژیکی خلیج فارس و رشد سریع جلبکها و میکروارگانیسمها در مجاری انتقال، تزریق مستمر آب ژاول (تولیدشده از فرایند الکترولیز آب دریا در همین واحد) برای مهار عوامل زیستی و حفظ پایداری راندمان سیستمهای خنککاری نقشی کلیدی ایفا میکند.
مهندس نظری، رئیس واحد آبگیر مجتمع، با اشاره به اهمیت استراتژیک این پروژه اظهار داشت: خطوط پیشین با وجود اجرای روتینهای منظم نگهداری و تعمیرات، پس از ۴ سال سرویسدهی مداوم دچار رسوبگذاری شدید و نشتیهای متعدد شده بودند. استمرار این وضعیت و قطع احتمالی تزریق کلر میتوانست بهسرعت منجر به انسداد مجاری انتقال آب، افت شدید راندمان خنککاری و در نهایت تحمیل محدودیت یا توقف کامل تولید شود، از این رو، تعویض این خطوط بهعنوان یک اقدام پیشگیرانه و راهبردی برای صیانت از پایداری تولید در دستور کار قرار گرفت.
مهندس نظری با بیان اینکه طراحی، آمادهسازی و اجرای صفر تا صد این پروژه توسط تیم داخلی بهرهبرداری و تعمیرات مجتمع انجام شد که علاوه بر صرفهجویی ارزی قابلتوجه، بینیازی از پیمانکاران خارجی را رقم زد افزود: اجرای این عملیات با چالشهای محیطی و فنی کمنظیری همراه بود از یک سو فشار شدید آب، دید محدود زیرسطحی و جریانهای تند دریایی در عمق ۲۴ متری و از سوی دیگر دمای بالا و رطوبت طاقتفرسای تابستان در سطح آب، فرایند پشتیبانی را دشوار میساخت. علاوه بر این، محدودیتهای ترافیکی و ترددی قایقها در منطقه حساس عملیاتی با توجه به شرایط ویژه منطقه، ریسک لجستیکی کار را دوچندان کرده بود. برای غلبه بر این موانع، لولههای پلیاتیلن در قطعات ۱۰۰ متری به دریا هدایت شدند. غواصان با مهارت بالا بر نیروی شناوری لولهها غلبه کرده، آنها را در موقعیت دقیق فرورفتگی بستر مهار نمودند و با اتصالات مخصوص بدون نشتی به یکدیگر متصل ساختند.
تعهد به الزامات زیستمحیطی از دیگر شاخصهای بارز این عملیات بود. مهندس نظری، رئیس واحد آبگیر مجتمع در این خصوص تأکید کرد: با توجه به پتانسیل تأثیرگذاری آب ژاول بر اکوسیستم دریایی، بالاترین سطح استانداردهای ایمنی لحاظ شد. پیش از آغاز تزریق، کل مسیر ۱۶۰۰ متری ابتدا با آب معمولی تحت تست فشار قرار گرفت و تنها پس از اطمینان قطعی غواصان از سلامت کامل مسیر و عدم وجود کوچکترین نشتی در اتصالات چمبرها در عمق ۲۴ متری، تزریق واقعی آب ژاول آغاز گردید.
اجرای این پروژه استراتژیک بدون وقوع حتی یک حادثه، نمونهای عینی از بلوغ عملیاتی، توان فنی بالا و هماهنگی منسجم تیمی در پتروشیمی پردیس است که با رفع کامل ریسکهای ناشی از گرفتگی مسیرهای انتقال آب دریا، گلوگاه تأمین آب خنککننده را ایمنسازی کرده و تداوم تولید در این مجتمع را تضمین نمود.