راه‌های روستایی استان ایلام، به‌رغم نقش حیاتی در ارتباطات و معیشت روستاییان، همچنان از نظر کیفیت روسازی، ایمنی تردد و تجهیزات جانبی در وضعیت نامناسبی قرار دارند.
حیدر دشتی‌پور مدیرکل راهداری و حمل و نقل جاده‌ای استان ایلام در خصوص راه‌های روستایی استان اظهار کرد: در حال حاضر حدود ۳ هزار و ۵۰۰ کیلومتر راه روستایی در استان وجود دارد که از این میزان، نزدیک به نیمی از مسیرها خاکی، شنی یا دارای آسفالت فرسوده هستند.
وی با بیان اینکه پراکندگی روستاها در مناطق کوهستانی و صعب‌العبور، هزینه بهسازی را افزایش داده است، افزود: اولویت ما آسفالت راه‌هایی است که جمعیت بیشتری را پوشش می‌دهند و نقش ارتباطی مهم‌تری دارند، اما محدودیت اعتبارات اجازه نمی‌دهد همه مسیرها به‌طور هم‌زمان بهسازی شوند.
این مسئول خاطرنشان کرد: سالانه حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ کیلومتر راه روستایی در استان آسفالت یا بهسازی می‌شود، اما با توجه به حجم نیازها، این میزان پاسخگوی همه مطالبات نیست.
کامبیز محمودی کارشناس ارشد عمران در گفت‌وگو با ایسنا، عرض کم راه‌های روستایی را یکی از مهم‌ترین عوامل خطر دانست و گفت: اکثر راه‌های روستایی استان عرضی کمتر از ۵ متر دارند و بسیاری از آن‌ها فاقد شانه‌سازی مناسب هستند؛ این موضوع در تردد هم‌زمان دو خودرو در جهت مخالف، خطر برخورد و انحراف از جاده را افزایش می‌دهد.وی با اشاره به تردد تراکتور، دام و عابران پیاده در بسیاری از این مسیرها بیان کرد: نبود مسیر جداگانه برای ترددهای غیرموتوری و کشاورزی، احتمال تصادف را چند برابر می‌کند. در ورودی روستاها نیز اغلب سرعت‌گیر استاندارد و علائم هشداردهنده نصب نشده است.این کارشناس با اشاره به شرایط توپوگرافی استان تصریح کرد: در محورهای روستایی شهرستان‌های ایوان، چرداول، سیروان و ملکشاهی، شیب‌های طولی تند و قوس‌های تیز بدون دید کافی وجود دارد، نبود گاردریل و حفاظ جانبی در بسیاری از این مقاطع، احتمال سقوط خودرو به دره را افزایش می‌دهد.
وی ادامه داد: فرسودگی پل‌ها و ابنیه فنی نیز مشکل دیگری است. برخی پل‌های موجود بر روی مسیل‌ها قدیمی بوده و فاقد نرده محافظ هستند و در بارندگی‌های شدید، خطر تخریب و قطع راه وجود دارد.صیدی یکی از رانندگان روستاهای شهرستان چرداول نیز در گفت‌وگو با ایسنا، از وضعیت راه‌های روستایی انتقاد کرد و گفت: بسیاری از راه‌های روستایی ما شب‌ها کاملاً تاریک است و هیچ روشنایی یا علامت هشداردهنده‌ای ندارد؛ در فصل بارندگی، مسیرها لغزنده و پر از چاله می‌شود و تردد بسیار دشوار است.
وی یادآوری کرد: وقتی تصادفی رخ می‌دهد، به‌دلیل دوری راه و کیفیت پایین مسیر، امدادگران دیر می‌رسند، ما انتظار داریم مسئولان به ایمنی راه‌های روستایی بیشتر توجه کنند.
پراکندگی روستاها در مناطق کوهستانی و دورافتاده، هزینه اجرای پروژه‌های راه را بالا برده است. بسیاری از روستاهای کم‌جمعیت تنها از یک مسیر خاکی یا آسفالت فرسوده برخوردارند.
برای ارتقای ایمنی راه‌های روستایی، علاوه بر تأمین اعتبار ملی، باید از ظرفیت دهیاری‌ها و شوراهای اسلامی برای نگهداری و گزارش سریع نقاط خطرناک استفاده کنیم. احمدرضا کریمیان کارشناس حمل‌ونقل در گفت‌وگو با ایسنا نیز با اشاره به اهمیت آموزش رانندگان روستایی گفت: بهبود ایمنی راه‌های روستایی تنها با آسفالت و علائم محقق نمی‌شود. برگزاری دوره‌های آموزشی برای رانندگان بومی، توزیع بروشورهای ایمنی و همکاری با دهیاری‌ها برای اطلاع‌رسانی خطرات رانندگی در جاده‌های خاکی و کوهستانی، از اقدامات مکمل ضروری است.