قمری: بسته حمایتی ۱۰۰ میلیارد ریالی دولت برای احیای بنگاه‌های تولیدی آسیب دیده از جنگ صرفاً برای «تعمیرات محدود» یا «خرید یک محموله مواد اولیه» کفایت می‌کند
کارشناس و تحلیلگر اقتصادی گفت: بزرگ ترین نیاز امروز، «نقدینگی ارزان و پایدار» برای سرمایه در گردش و «رفع موانع تجاری» است. تغییر ریل حمایتی به سمت SMEs، تنها راه جلوگیری از موج بیکاری و حفظ تاب‌آوری اقتصاد ملی در شرایط جنگ است.
احسان قمری کارشناس و تحلیلگر اقتصادی در گفت و گو با « اخبار صنعت» در خصوص راستی آزمایی حمایت دولت از بنگاه های آسیب دیده در دو جنگ قبلی به ما گفت: در این خصوص باید واقع‌بین باشیم چرا که سقف ۱۰۰ میلیارد ریالی (معادل ۱۰ میلیارد تومان) که در دستورالعمل حمایت از بنگاه‌های متحمل آسیب فیزیکی دیده شده، در ظاهر یک عدد قابل توجه است، اما وقتی در ترازنامه یک کارخانه متوسط قرار می‌گیرد، متوجه می‌شویم که این مبلغ صرفاً برای «تعمیرات محدود» یا «خرید یک محموله مواد اولیه» کفایت می‌کند.
وی در این باره خاطر نشان کرد و گفت: گزارش‌های میدانی نشان می دهد که تاکنون پرداخت‌ها بیشتر در قالب تسهیلات سرمایه در گردش با نرخ سود ۲۳ درصد و بازپرداخت کوتاه مدت انجام شده است . مشکل اینجاست که بسیاری از بنگاه‌ها به دلیل انسداد بانکی و نداشتن وثیقه ملکی، عملاً از این تسهیلات محروم ماندند.
قمری معتقد است: بسته ۱۰۰ میلیاردی اگرچه برای بازسازی یک کارگاه کوچک آسیب دیده مفید است، اما برای احیای کامل ظرفیت تولید یک بنگاه متوسط که با تورم افسارگسیخته و کاهش ارزش پول مواجه است، بیشتر شبیه یک «مسکن» است تا «درمان».
وی در خصوص بزرگ‌ترین نیاز بنگاه های تولیدی در شرایط فعلی گفت: پول بدون شک لازم است، اما اگر بخواهم صادق باشم، بزرگ ترین نیاز امروز ما «قابل پیش‌بینی بودن» است. در شرایط جنگ، ما با اختلالات زنجیره تأمین مواجهیم؛ مواد اولیه یا نمی‌رسد یا قیمتش روزانه تغییر می‌کند. بزرگ‌ترین درد ما کمبود شدید سرمایه در گردش برای پرداخت حقوق و خرید مواد است، اما نه سرمایه ای که با نرخ ۲۳ درصد و بازپرداخت شش ماهه باشد.
وی در این باره تاکید کرد: اگر امروز وام بگیرم تا حقوق کارگرم را بدهم، شش ماه دیگر که باید قسط بدهم، چطور تولید کنم؟ نیاز اصلی ما «تأمین پایدار نهاده ها» و «استمهال واقعی بدهی‌های بیمه و مالیات» است. ما به تسهیلاتی نیاز داریم که با چرخه تولید همخوان باشد، نه اینکه فشار بازپرداخت، ما را زودتر از جنگ زمین گیر کند. همچنین، بحث نوسان ارز و دسترسی به ارز برای واردات قطعات، گلوگاه اصلی ماست که با تسهیلات ریالی حل نمی‌شود .
کارشناس و تحلیلگر اقتصادی با تاکید بر اهمیت تغییر ریل از حمایت‌ها از بنگاه‌های بزرگ به سمت بنگاه‌های کوچک و متوسط نیز گفت: این مسئله حیاتی است و می‌توانم بگویم تعیین کننده بقای اشتغال کشور است. آمارها نشان می‌دهد که بخش عمده اشتغال در ایران توسط بنگاه‌های کوچک و متوسط (SMEs) ایجاد می‌شود. در زمان جنگ و بحران، این بنگاه‌ها به دلیل ذخایر نقدی محدود و دسترسی سخت تر به بانک‌ها، بسیار آسیب پذیرتر از بنگاه‌های بزرگ هستند . بنگاه بزرگ به دلیل داشتن دارایی و روابط، می تواند چند ماه دوام بیاورد، اما یک کارگاه ۳۰ نفره با یک هفته تأخیر در وصول مطالبات یا قطعی برق، تعطیل می‌شود.
قمری تصریح نمود: اگر دولت منابع محدود خود را صرف نجات شرکت‌های بزرگ کند، در واقع دارد به کسانی کمک می کند که کمتر نیاز دارند، در حالی که ستون فقرات تولید و اشتغال کشور در حال شکستن است. گزارش‌های رسمی هم نشان می‌دهد که بیشترین حجم خسارت جنگ متوجه هزاران بنگاه کوچک زیرمجموعه وزارت صمت بوده است؛ بنابراین تغییر ریل به سمت SMEs نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت برای جلوگیری از سقوط آزاد اشتغال است.
کارشناس و تحلیلگر اقتصادی در جمع‌بندی از وضعیت فعلی حمایت دولت از بنگاه های تولیدی گفت: بسته ۱۰۰ میلیارد ریالی و سایر تسهیلات، در حد خود مفید بوده اما کافی نیست. مشکل اصلی این است که سیاست گذار هنوز با منطق «بنگاه‌های بزرگ» به جنگ اقتصاد رفته است. تا زمانی که ابزارهای حمایتی (تسهیلات، معافیت‌ها و بخشودگی‌ها) به سمت بنگاه های کوچک و متوسط هدایت نشود و موانع اداری (وثیقه، ضامن، بروکراسی) برداشته نشود، این بسته‌ها فقط «مسکن» خواهند بود.
وی در پایان گفت و گو تاکید کرد: بزرگ ترین نیاز امروز، «نقدینگی ارزان و پایدار» برای سرمایه در گردش و «رفع موانع تجاری» است. تغییر ریل حمایتی به سمت SMEs، تنها راه جلوگیری از موج بیکاری و حفظ تاب‌آوری اقتصاد ملی در شرایط جنگ است.