فارغ از رتبه های تک رقمی و دو رقمی که خود جای تحسین و تشکر دارند،برخی از اوقات، معدودی از افراد هستند که با به هم ریختنِ معادلات و دو دو تا چهارتاها‌خالقِ نتایجِ شگفتی می‌شوند که ارزش کار آنها کمتر از تک رقمی‌ها و دو رقمی‌ها نیست و بانو طاهره حبیبی کسی است که در کنکور امسال جزِ این معدود افرادِ شگفتی ساز قرار دارد.
سؤال: مگر می‌شود با بارِ سنگینِ مادری و تعهداتِ مستمرِ همسری،دارایِ دوقلوی دخترِ دانش‌آموزِ ابتدایی بوده و با انبوهی از مسئولیت های درونِ خانه و بیرون از آن در چرخه کنکور وارده شده و در انتها رتبه زیر هزارکسب کرد؟
طاهره در سال ۱۳۸۸ در کنکور شرکت و علی رغم کسبِ رتبه بالا که می‌توانست به حوزه پزشکی نیز وارد شود، به احترامِ اصرارِ پدر از ورود به حوزه پزشکی منصرف و در رشته مامایی ادامه تحصیل داد اما حسرتِ تحصیل در رشته پزشکی،شوری جان و گمشده ذهن وی شد و هر از چند گاهی نیز حکمِ پدر، که از سرِ مصلحت اندیشیِ پدرانه اجرا شده بود را در سکوتِ محجوبِ محکوم به حفظِ حرمتِ پدرانه، به مسلخِ سرکوفت و محکمه چراها می‌کشاند تا بخشی از کویرِ افسوسِِ دلِ خویش را موقتا سیرآب نماید اما این راه، راهِ رهاییِ همیشگی از این برزخِ مابینِ تسلیم و تلاش نبود....
طاهره حبیبی با وجودِ دو دخترِِ دانش‌آموز در سال گذشته با تحملِ رنجِ فراوانِ اموزشِ مجازیِ فرزندان و با تقید به تمامِ آثار و سختی های زندگی زناشویی،پای در تلاطمِ طوفانیِ کنکور برای عبور از سدِ آن نهاد و شبانه روز از تمام شادی‌ها و دلبستگی‌ها و خوشیهایی که زنانِ هم سن و سالش در حالِ مزمزه شادی زودگذرِ آنها بودند،چشم پوشید تا چه بسا که با کسبِ موفقیت،جرعه آبی زلال ،خنک و گوارا بر آن قسمتِ کویر شده جانش که نمکِ حسرتِ رشته پزشکی بر آن رسوب کرده بود،بریزد و آن شوریِ آزار دهنده مزمن را زدوده و بر جای آن برکه شوق بنشاند و بر لبِ آن غنچه امید بکارد تا گلِ آرزو از دامنِ آن بر آرد و چنین شد که پس از یکسال رنج و مرارت و تلاش،امروز با انتشارِ نتایجِ کنکور شاهدِ کسب رتبه نهصد در رشته تجربی توسطِ وی بودیم..
هدف، پرداختن به عددِ کسب شده نیست چرا که این عدد در مرتبه دوم از هدفِ اصلی این نوشتار که همانا ((شدن در سایه امید و تلاش بدون توجه به موقعیت‌ها و محدودیت هاست))است.طاهره حبیبی به عنوانِ یک مادر،یک همسر،یک زنِ ایرانیِ خانه دار و کسی که مانندِ تمامِ مادرانِ ایرانی خود را وقفِ راه خانواده می‌کند،اثبات کرد که می‌شود...می شود هم همسر بود،هم مادر بود، هم دو بچه دو قلو داشت و هم با وجودِ تمامِ این مسئولیت‌ها درس خواند و کنکور داد و رتبه برتر را نیز کسب نمود...
طاهره حبیبی بر همه ما اثبات کرد که دنیای توانایی انسان،به وسعتِ تلاش و امیدِ وی گسترده می‌باشد و هرکس در این دنیای بالفعل بیشتر و درست تر تلاش کند علی رغم همه موانع و سختی‌ها می‌تواند جام های موفقیتی را که برای هزاران نفر آرزوست،بالای سر برده و دشتِ جانِ خود را سیراب و کوره امیدِ دیگران را نیز روشن تر نماید.
از زبان و نگاه و تلاش و امید و آرزوهای طاهره حبیبی به تمام فرزندانِ ایران سلام می‌کنم تا چشمِ گهگاه خسته و همتِ گاه و بیگاه کم رمق و شمعِ امیدِ رو به خاموشیِ آنها دوباره جان بگیرد و برخیزند و گردِ شکست و غبارِ نا امیدی را از اراده خود زدوده و به نامِ اراده طاهره سانِ خود، برای خود در دامنِ وطن،آغازی دیگر را آغاز و روزنه‌ای دیگر را به سمتِ موفقیت جست‌وجو کنند...
و در انتها، انرژیِ این مطلب، با افتخار به خانم طاهره حبیبی که در سایه پدری با مقامِ معلمی پرورش یافت، تقدیم می‌شود تا همه با هم بدانیم که اگر امید و تلاش و استمرار با یکدیگرپیوند بخورند،برای موفقیت هیچ وقت دیر نیست...