حسین پیرموذن نایبرئیس اتاق ایران در همایش تجاری ایران و پاکستان گفت: برای توسعه تجارت به زیرساختهای قوی نیاز داریم که در حال حاضر مهیا نیست؛ اما اگر آنچه به عنوان زیرساخت لازم است را در اختیار داشتیم، بسیاری از کانتینرها در گمرکات پاکستان متوقف نمیشد.
از طرفی اگر گمرکات ۲۴ ساعته نشوند با همسایگان خود نمیتوانیم درباره توسعه روابط برنامهریزی کنیم.
او ادامه داد: مطالبات و نیازهای فعالان اقتصادی ایرانی و پاکستانی مشترک است، امروز که همه از اهمیت تجارت آزاد بین ایران و پاکستان صحبت میکنند از منظر نقل و انتقلات بانکی مشکل داریم، همچنین در پاکستان تضامین ایران را نمیپذیرند، گشایش LC اتفاق نمیافتد، آنگاه چهطور از توسعه روابط و گسترش سطح تجارت بین دو کشور صحبت میشود.
پیرموذن تاکید کرد: کاهش زمان و تسهیل ترخیص کالاها، کاهش توقفها در مناطق مرزی، توسعه همکاری در حوزه حملونقل و کریدورها، ایجاد بانک اطلاعاتی از فعالان بخش خصوصی دو طرف، ارائهای از فهرست کالاهایی که امکان تجارت آن برای هر دو طرف امکانپذیر است و در نهایت حذف موانع تعرفهای و غیرتعرفهای از جمله پیشنهادهایی است که باید اجرایی شوند.
نایبرئیس اتاق ایران با بیان اینکه امروز جایگاه صنعت ایران در منطقه بینظیر است از امکان تولید مشترک و سرمایهگذاری بین ایران و پاکستان سخن گفت.
او ادامه داد: امروز دور هم جمع شدیم تا درباره چگونگی رفع موانع تجارت و ایجاد یک مسیر مطمئن، سریع و کمهزینه برای همکاری بخشهای خصوصی دو طرف با یکدیگر تصمیم بگیریم.
به باور نایبرئیس اتاق ایران بخش خصوصی ایران و پاکستان آمادگی دارند تجارت را چند برابر کنند؛ اما برای تحقق این مهم، نیازمند رفع موانعی هستیم که سالهاست در مسیر تجارت دو کشور وجود دارد.
پیرموذن از اهمیت حلوفصل مشکلات بانکی و نقلوانتقالات پول در راستای همکاریهای تجاری صحبت کرد و افزود: تا زمانی که تاجر نتواند با اطمینان پول خود را دریافت یا پرداخت کند، توسعه تجارت دشوار خواهد بود.
لازم است برای تسویه معاملات، استفاده از ارزهای ملی، تهاتر و سایر روشهای مورد توافق دو کشور، راهکارهای عملی و پایدار تعریف شود.
او به مسائل گمرکی و مرزی نیز اشاره و تصریح کرد: مدت توقف کالاها در در مرز نباید طولانی باشد.
هر ساعت توقف، هزینهای بر دوش تاجر و مصرفکننده میگذارد و در نهایت قدرت رقابت کالاهای دو کشور را در بازار، کاهش میدهد؛ هر دو طرف نیازمند تسهیل واقعی تجارت هستند.
پیرموذن همچنین از اهمین رفع موانع در حوزه حملونقل و لجستیک سخن گفت و افزود: باید مسیرهای حمل کالا میان دو کشور سریعتر، ارزانتر و قابل پیشبینیتر شود.
توسعه همکاری میان بنادر، راهآهن، حملونقل جادهای و بهویژه استفاده از ظرفیتهای چابهار و کراچی میتواند تحول بزرگی در تجارت ایران و پاکستان ایجاد کند.
ایجاد اعتماد متقابل میان فعالان بخش خصوصی دو کشور نکته دیگری بود که از نگاه نایبرئیس اتاق ایران مورد توجه قرار گرفت.
او از ضرورت طراحی بانک اطلاعاتی شرکتها و تجار معتبر ایرانی و پاکستانی سخن گفت تا از این طریق فعالان اقتصادی بتوانند طرف تجاری خود را با اطمینان بیشتری انتخاب کنند.
پیرموذن در ادامه سخنرانی خود پیشنهاد داد: سازوکار داوری و حل اختلافات تجاری میان اتاقهای بازرگانی دو کشور تقویت شود تا اگر اختلافی ایجاد شد، تاجر مجبور نباشد سالها برای حل آن منتظر بماند.
نایبرئیس اتاق ایران در ادامه از سرمایهگذاری مشترک به عنوان مهمترین موضوعی که باید مدنظر دو طرف باشد، یاد کرد و افزود: نباید روابط اقتصادی ایران و پاکستان را فقط به صادرات و واردات محدود کنیم.
چرا شرکتهای ایرانی و پاکستانی در کنار یکدیگر تولید مشترک نداشته باشند؟ چرا سرمایهگذاران دو کشور در صنایع غذایی، کشاورزی، انرژی، پتروشیمی، نساجی، دارو، معدن، فناوری و انرژیهای تجدیدپذیر پروژههای مشترک ایجاد نکنند؟چرا از ظرفیت ایران و پاکستان برای حضور مشترک در بازار کشورهای ثالث استفاده نکنیم؟ امروز زمانی است که باید از تجارت کالا به سمت شراکت اقتصادی حرکت کنیم.
بر اساس گفتههای پیرموذن، ایران میتواند در حوزههایی مانند انرژی، پتروشیمی، صنایع غذایی، کشاورزی، فناوری و تجهیزات صنعتی ظرفیتهای قابل توجهی در اختیار بخش خصوصی پاکستان قرار دهد.
در عین حال پاکستان نیز بازار بزرگی در اختیار دارد و میتواند دروازه ورود شرکتهای ایرانی به بازارهای جنوب آسیا باشد.
او یادآور شد: موقعیت جغرافیایی ایران میتواند مسیر دسترسی شرکتهای پاکستانی به بازارهای آسیای مرکزی، قفقاز، عراق و کشورهای حوزه خلیج فارس را فراهم کند.
بنابراین، همکاری ایران و پاکستان میتواند فراتر از روابط دوجانبه باشد و به یک شراکت منطقهای تبدیل شود.
نایبرئیس اتاق ایران پیشنهاد داد: امروز با حضور مقامات دولتی و نمایندگان بخش خصوصی دو کشور، تصمیم بگیریم یک کمیته دائمی رفع موانع تجارت ایران و پاکستان تشکیل شود.
این کمیته نباید فقط یک کمیته تشریفاتی باشد، بلکه باید با سازوکاری دقیق، مشکل را شناسایی و راهحلی را تدوین کند و پیگیر اجرا و حل مسائل باشد.