مدیر پیشین امور بین‌الملل نفت:
طولانی شدن شرایط جنگی به نفع تولیدکنندگان نفت خلیج فارس نیست
مدیر پیشین امور بین‌الملل نفت گفت: چین به عنوان بزرگترین واردکننده انرژی، به دنبال تنوع بخشیدن به منابع خود هستند. چین توانسته تا حدی با استفاده از زغال‌سنگ و احداث مزارع بزرگ انرژی خورشیدی (سولار)، وابستگی خود را به نفت کاهش دهد تا در برابر نوسانات منطقه آسیب‌پذیر نباشد.
محسن قمصری درباره چشم‌انداز تأمین انرژی جهان با توجه به تنش‌های اخیر در تنگه هرمز و بحث محاصره دریایی ایران اظهار داشت: حدود ۲۰ درصد از نفت مورد نیاز جهان از تنگه هرمز عبور می‌کند. اگر فرض کنیم این گذرگاه همچنان بسته باشد، مصرف‌کنندگان با دو راهکار مواجه هستند؛ یا باید به سراغ برداشت از ذخایر استراتژیک خود بروند و یا به‌نوعی مصرف خود را مدیریت کنند.
وی افزود: نکته جالب اینجاست که برخلاف پیش‌بینی‌های پیش از جنگ که گفته می‌شد با حذف ۲۰ میلیون بشکه نفت از بازار، قیمت‌ها به شدت جهش می‌کند، قدرت‌های حاکم بر بورس‌های بین‌المللی توانسته‌اند قیمت‌ها را تا حد زیادی متعادل نگه دارند. در واقع، مصرف‌کنندگان با پیدا کردن منابع جایگزین و مدیریت مصرف، با این وضعیت کنار آمده‌اند.
مدیر پیشین امور بین‌الملل نفت در ادامه گفت: باید در نظر داشت که این ۲۰ درصد در واقع کل صادرات منطقه است که بخشی از این حجم نفت از مسیرهای جایگزین دیگر، مثل خطوط لوله یا حتی راه‌های زمینی، صادر می‌شود. بنابراین، می‌توان گفت مسئله از سوی مصرف‌کنندگان مدیریت شده و این استراتژی جدید به‌نوعی پذیرفته شده است.
وی با اشاره به وضعیت تولیدکنندگان خارج از منطقه و تولیدکنندگان خلیج فارس نیز تصریح کرد: تولیدکنندگان خارج از منطقه طبق همان روال چند دهه گذشته عمل می‌کنند؛ یعنی هر زمان که کمبودی در بازار احساس شود، تا جایی که شرایط فنی و عملیاتی اجازه دهد، تولید خود را بالا می‌برند تا از فرصت موجود نهایت استفاده را ببرند. اما در مقابل، کشورهای تولیدکننده داخل منطقه خلیج فارس، به دلیل محدودیت‌هایی که برای صادرات دارند، در شرایط کنونی عملا امکان افزایش تولید را ندارند.
قمصری درباره نقش بازیگران خاص مثل ونزوئلا و روسیه در بازار فعلی نفت توضیح داد: در مورد ونزوئلا باید توجه داشت که با توجه به حاکمیت ایالات متحده بر بازار نفت، آنچه از ونزوئلا تولید می‌شود تا حد امکان به آمریکا ارسال و در پالایشگاه‌های خودشان مصرف می‌شود. بنابراین نمی‌توانیم ونزوئلا را به عنوان یک تولیدکننده مستقل در محاسبات خود در نظر بگیریم؛ چرا که همه چیز بستگی به تصمیمات و برنامه‌های آمریکا دارد.وی به وضعیت روسیه و همچنین کشورهایی که مصرف‌کننده سوخت مایع هستند؛ اشاره و تاکید کرد: روسیه به عنوان یک تولیدکننده، تمام تلاش خود را می‌کند تا از شرایط موجود برای کسب حداکثر منفعت استفاده کند. حتی با وجود مشکلاتی که با آمریکا دارد، آمادگی دارد تا در صورت امکان، گازوئیل نیز به بازار این کشور ارسال کند.
مدیر پیشین امور بین‌الملل نفت بیان داشت: در مورد کشورهایی که سوخت مایع مصرف می‌کنند، اگرچه با چالش‌هایی روبرو هستند، اما مشکل جدی که نتوانند انرژی خود را تأمین کنند ندارند. اگر شرایط آب و هوایی هم خیلی بحرانی نباشد مثلاً یک زمستان معمولی داشته باشیم، آن‌ها به‌راحتی می‌توانند این دوران را مدیریت کنند.
وی همچنین به استراتژی کنونی چین بعنوان یک مصرف کننده بزرگ پرداخت و گفت: چین به عنوان بزرگترین واردکننده انرژی، به دنبال تنوع بخشیدن به منابع خود هستند. چین توانسته تا حدی با استفاده از زغال‌سنگ و احداث مزارع بزرگ انرژی خورشیدی (سولار)، وابستگی خود را به نفت کاهش دهد تا در برابر نوسانات منطقه آسیب‌پذیر نباشد.
در میدان مشترک آزادگان جنوبی؛
ظرفیت بزرگترین مرکز فرآورش نفت
به ۳۲۰ هزار بشکه در روز رسید
ظرفیت بزرگترین مرکز فرآورش نفت ایران در میدان مشترک آزادگان جنوبی با چهار ردیف فرآورش نفت به ۳۲۰ هزار بشکه نفت در روز رسید.
واحد فرآورش مرکزی(CTEP)، به عنوان بزرگترین واحد فرآورش مرکزی کشور، یکی از زیرساخت‌های راهبردی شرکت ملی نفت ایران در پهنه میادین غرب کارون است که با هدف ایجاد ظرفیت پایدار فرآورش، انتقال و تثبیت نفت خام میدان آزادگان جنوبی و سایر میادین هم‌جوار طراحی و اجرا شده است.
این پروژه، حلقه اتصال فازهای تولیدی و توسعه‌ای غرب کارون بوده و نقشی کلیدی در تحقق تولید صیانتی و پایدار نفت از میادین مشترک ایفا می‌کند. این طرح، شاه‌راه اصلی فرآورش و انتقال نفت غرب کارون به شمار می‌رود. اهمیت CTEP فراتر از میدان آزادگان جنوبی است و بستر افزایش تولید سایر میادین منطقه را نیز فراهم می‌کند.با تکمیل و راه اندازی چهار ردیف نفتی مرکز فرآورش نفت آزادگان جنوبی « CTEP «، ظرفیت اسمی فرآورش ۳۲۰ هزار بشکه نفت در روز در این مرکز فرآورش از سوی بازوی اجرایی شرکت ملی نفت ایران در دولت چهاردهم و با همکاری و همراهی کارفرمای طرح و پیمانکاران محقق شده است.
بر این اساس ردیف سوم نفتی در ۲۹ اسفندماه ۱۴۰۳ راه اندازی و در ۲۴ اردیبهشت ماه ۱۴۰۴ به تولید پایدار رسید. ردیف چهارم در ۳۰ آذر ۱۴۰۴ راه اندازی و در چهارم دی ماه به تولید پایدار رسیده است. در ادامه، تکمیل مراحل ساخت ردیف‌های اول و دوم این مرکز فرآورش از بهمن ۱۴۰۴ شروع و در شرایط جنگ تحمیلی ادامه یافت و همچنین فعالیت‌های پیش راه اندازی و راه اندازی نیز با قابلیت دریافت نفت جهت فرآورش آغاز شد.بر این اساس درنهایت با اخذ مجوز توقف تولید چهار روزه، یکپارچه سازی سیستم های کنترل و ایمنی ردیف های فرآورش اول و دوم با ردیف‌های سوم و چهارم انجام و با اخذ مجوز ورود نفت به ردیف‌های اول و دوم، در نوزدهم مهر ماه ۱۴۰۵ ظرفیت فرآورش نفت ۳۲۰ هزار بشکه نفت در این مرکز محقق شد.
وی با اشاره به جایگاه این مرکز فرآورش در توسعه غرب کارون گفت: این واحد یکی از زیرساخت‌های کلیدی توسعه غرب کارون است و می‌تواند در انتقال، فرآورش و تثبیت نفت این منطقه نقش مهمی داشته باشد و زمینه افزایش تولید از سایر میدان‌های غرب کارون را نیز فراهم کند.
نشت‌یابی خطوط انتقال گاز
در استان‌های شمالی تکمیل شد
مدیر منطقه ۹ عملیات انتقال گاز ایران گفت: عملیات نشت‌یابی و پایش یک‌هزار و ۷۵۰ کیلومتر خطوط لوله انتقال گاز در استان‌های گیلان، مازندران و گلستان با موفقیت به پایان رسید.
محی‌الدین مفخمی اعلام کرد: کارکنان بازرسی فنی منطقه ۹ عملیات انتقال گاز ایران، با وجود چالش‌های جغرافیایی و اقلیمی، عملیات نشت‌یابی و پایش خطوط لوله انتقال گاز به طول یک‌هزار و ۷۵۰ کیلومتر را با هدف انتقال ایمن، پایدار و بهره‌ور گاز طبیعی در سه استان گیلان، مازندران و گلستان با موفقیت به پایان رساندند.
وی بیان کرد: منطقه ۹ عملیات انتقال گاز ایران با توجه به ویژگی‌های منحصربه‌فرد جغرافیایی خود، ازجمله پوشش جنگلی گسترده، ارتفاعات کوهستانی، مجاورت با دریا و عبور خطوط از رودخانه‌های خروشان از دشوارترین مناطق برای اجرای عملیات فنی و بازرسی است.مدیر منطقه ۹ عملیات انتقال گاز ایران، هدف اصلی این عملیات را ارتقای ضریب ایمنی شبکه، پیشگیری از بروز حوادث و جلوگیری از هدررفت گاز طبیعی به‌عنوان یکی از سرمایه‌های حیاتی کشور دانست.مفخمی یادآور شد: کارکنان پرتلاش واحد بازرسی فنی، وظیفه پایش مستمر خطوط را با دقت بالا انجام می‌دهند که نشان‌دهنده تخصص، تعهد و حس مسئولیت‌پذیری آنان است.