خاموشیِ پنجماهه چرخهای تولید در مجتمع آریانفولاد، نه تنها هزار نیروی کار مستقیم را به بلاتکلیفی کشانده، بلکه پرده از شکاف عمیق میان شعارهای حمایت از تولید و واقعیتهای اجرایی در شبکه توزیع انرژی برداشته است. این مجتمع صنعتی که زیرمجموعههای نورد و ذوبآهن آن از ستونهای تولید در منطقه بوئینزهرا محسوب میشوند، از ابتدای فروردین تا پایان شهریورماه ۱۴۰۵، به دلیل قطع کامل و مداوم جریان برق، عملاً به حالت تعلیق درآمده است؛ وضعیتی که مدیریت مجموعه با صراحت از آن به عنوان «آستانه سقوط» یاد میکند. چالش اصلی اما تنها در ناترازی تولید نیست، بلکه پارادوکسِ «صدور قبوض سنگین در عینِ نبودِ انرژی» است؛ بهطوریکه شرکت برق منطقهای زنجان با وجود قطع کامل اشتراک، همچنان مبالغ کلانی را تحت عناوین دیماند، حق اشتراک و هزینههای انتقال مطالبه میکند که این تضاد، خشم و استیصال کارگران و مدیران این واحد صنعتی را برانگیخته است.
در حالی که مدیریت آریانفولاد با استناد به دستور صریح ریاستجمهوری مبنی بر عدمتوقف تولید صنایع به بهانه کمبود برق، خواستار اصلاح رویههای موجود است، معتقد است که فاصله میان «وعدهها» تا «واقعیتِ کارخانه»، به ناتوانی مدیریتی در توزیع عادلانه انرژی و حاکمیت نوعی نگاه تبعیضآمیز بازمیگردد. این مجموعه با اشاره به سرمایهگذاری سنگین ۱۰۰ میلیون دلاری خود برای احداث نیروگاه اختصاصی، مدعی است که این سرمایه ملی اکنون به جای تزریق به خط تولید آریانفولاد، به شبکه سراسری هدایت میشود و در اقدامی تأملبرانگیز، به خودِ مجموعه پیشنهاد خرید برق از بازار آزاد داده شده است. بنبستِ ایجادشده تنها محدود به مسائل فنی نیست؛ عدم پذیرش مدیران این واحد صنعتی توسط مسئولان ارشد برق منطقهای زنجان و ارجاع پیگیریها به سطوح میانی، عملاً مسیر دیالوگ و حلوفصل قانونی را مسدود کرده است. اکنون هزار کارگر این مجموعه که پنج ماه است طعم حقوق را نچشیدهاند، با تجمعات صنفی خود به دنبال راهی برای خروج از این «خاموشی مطلق» هستند؛ هشداری که تأکید میکند توقف پنجماهه صنعت فولاد، فراتر از خسارتهای انباشته، میتواند به مرگِ تدریجیِ زیرساختهای تولیدی و فروپاشی کامل امنیت شغلی در این منطقه منجر شود.