یک کارشناس صنعت خودرو با انتقاد از رویکردهایی در حوزه برقی سازی خودرو و واردات خودروهای برقی تاکید کرد: در شرایطی که برق کشور با سوختهای سنگین و تلفات بالا در شبکه انتقال تامین میشود، برقیسازی بدون توسعه نیروگاههای تجدیدپذیر صرفا به معنای انتقال بار آلودگی از اگزوز خودروها به دودکش نیروگاهها و تحمیل هزینههای سنگین به اقتصاد ملی است.سیاست برقیسازی صنعت خودرو در ایران که در ابتدا با هدف تحول در نظام حملونقل و مهار مصرف سوخت کلید خورد، به دلیل فقدان استراتژی جامع و غلبه رویکردهای مقطعی، از مسیر توسعه پایدار منحرف شد. این سیاستها بهجای اولویتبخشی به نوسازی ناوگان عمومی و سرمایهگذاری بر پلتفرمهای اقتصادی تولید داخل، با تکیه بر واردات پراکنده مدلهای آماده و گرانقیمت، این فناوری را عملا به کالایی لوکس و دور از دسترس طبقه متوسط تبدیل کرد.از سوی دیگر، غفلت از الزامات زیرساختی بنیادین اعم از شبکه فراگیر ایستگاههای شارژ، سازوکارهای فنی شارژ خانگی، خدمات پس از فروش، بازیافت باتری و همزمانی این چالشها با ناترازی شبکه برق، کارایی طرحهای اجرایی را با تردید جدی روبهرو کرده است.در این رابطه، امیرحسن کاکایی کارشناس صنعت خودرو با تشریح آسیبشناسی سیاستهای اخیر پیرامون ترویج و واردات خودروهای برقی گفت: در سطح بینالمللی، روی آوردن به وسایل نقلیه الکتریکی پس از محاسبات دقیق جامع درباره هزینههای چرخه عمر خودرو و اثرات زیستمحیطی صورت میگیرد و برقیسازی زمانی به نفع اقتصاد ملی و کاهش آلایندگی تمام میشود که برق مصرفی از طریق نیروگاههای تجدیدپذیر و پاک تامین شود.وی افزود: اگر قرار باشد برق مورد نیاز خودروها با مصرف سوختهای سنگین نظیر مازوت در نیروگاهها تامین شود و همزمان در شبکه انتقال و توزیع کشور شاهد تلفات ۱۸ تا ۲۰ درصدی انرژی باشیم، انتقال بار آلودگی از اگزوز خودرو به دودکش نیروگاهها و اتلاف بالای منابع در طول مسیر، در عمل به زیان کل کشور تمام خواهد شد.این کارشناس صنعت خودرو با بیان اینکه حرکت به سمت خودروهای برقی در دنیا فرایندی یکشبه و دستوری نبوده، گفت: کشورهایی نظیر چین و آمریکا بیش از بیست سال است که روی این فناوری سرمایهگذاری کردهاند و حتی دولتها در این کشورها مشوقهای مستقیم هفت تا ۱۰ هزار دلاری، معافیتهای مالیاتی بلندمدت و امتیازات ویژهای نظیر تردد رایگان در محدودههای با آلایندگی صفر را برای خریداران وضع کردند تا هزینه بهرهبرداری در طول زمان کاهش یابد و تقاضا به حد نصاب لازم برای توجیهپذیری سرمایهگذاری بخش خصوصی در ایستگاههای شارژ برسد.