ادامه از صفحه اول
- زمانی کوتاه برای گفت‌وگوی بدون قضاوت با اعضای خانواده
همچنین نشانه‌هایی مانند تغییر شدید خواب یا اشتها، انزوا، افت ناگهانی عملکرد، ترس مداوم از مدرسه، تحریک‌پذیری شدید یا بی‌علاقگی طولانی‌مدت را جدی بگیریم و در صورت نیاز از مشاور یا متخصص کمک بگیریم.
۷. مدرسه و خانواده را در برابر هم قرار ندهیم
کودک زمانی بهتر رشد می‌کند که خانه و مدرسه پیام‌های متناقض و خصمانه به او ندهند. ارتباط محترمانه با معلم، پیگیری وضعیت تحصیلی و اجتماعی کودک و گفت‌وگوی سازنده درباره‌ی چالش‌ها، بسیار مؤثرتر از سرزنش یا جبهه‌گیری است.
البته همکاری به معنای نادیده‌گرفتن مشکلات نیست. اگر کودک با آزار، تحقیر، تبعیض یا فشار غیرمنطقی روبه‌روست، خانواده باید با آرامش و جدیت از او حمایت کند. حمایت از کودک یعنی هم شنیدن تجربه‌ی او و هم آموزش شیوه‌ی درست حل مسئله.
۸. هر روز یک «قرار ارتباطی» داشته باشیم
در خانواده‌های پرمشغله، گفت‌وگو گاهی به پرسش‌های کوتاه و دستوری محدود می‌شود: «تکالیفت را نوشتی؟»، «نمره‌ات چند شد؟»، «چرا دیر آمدی؟»
پیشنهاد می‌کنم هر روز حتی پانزده دقیقه، زمانی برای ارتباط اختصاصی با فرزندتان در نظر بگیرید؛ بدون تلفن همراه، بدون بازجویی و بدون شتاب. می‌توانید از او بخواهید سه چیز را با شما در میان بگذارد:
1. امروز چه چیزی خوشحالت کرد؟
2. چه چیزی برایت دشوار بود؟
3. فردا دوست داری چه چیزی بهتر پیش برود؟
این گفت‌وگوها به‌تدریج سرمایه‌ای ارزشمند به نام اعتماد می‌سازند؛ سرمایه‌ای که در دوران نوجوانی و بحران‌های احتمالی، نقش نجات‌بخش دارد.
سخن پایانی
فرزندپروری موفق به معنای ساختن کودکی بی‌اشتباه، همیشه شاد یا همیشه موفق نیست. هدف، پرورش انسانی است که بتواند احساساتش را بشناسد، کمک بخواهد، از شکست بیاموزد، با دیگران ارتباط سالم برقرار کند و مسیر زندگی خود را آگاهانه‌تر انتخاب کند.
پاییز می‌تواند فقط آغاز فصل مدرسه نباشد؛ می‌تواند فصلِ کشفِ توانمندی‌های پنهان فرزندانمان باشد.
بیایید در این فصل، تنها به آموختن مطالب درسی بسنده نکنیم؛ به فرزندانمان فرصت دهیم آموخته‌هایشان را به کار ببندند، توانایی‌هایشان را بشناسند و از تجربه‌کردن و حتی اشتباه‌کردن نترسند. زیرا پیش از آنکه فرزند ما دانش‌آموزی موفق باشد، انسانی است که بیش از هر چیز به دیده‌شدن، شنیده‌شدن و دوست داشته‌شدن نیاز دارد.